Ik heb een aantal talenten, schrijven en een blog maken zijn er daar geen van. Deze opdracht voelt dan ook een beetje als een straf. Hoe begin ik eraan die ontelbare gedachten in mijn chaotische brein te begrijpen en te ordenen, de juiste woorden te kiezen en die dan trachten in een vorm te gieten waar iemand kop én staart aan krijgt? En dan moet ik dit vervolgens nog in een aantrekkelijke blogvorm gieten.
Een cultuurblog uitwerken, niet mijn kopje thee (Een knipoog naar mijn eerste blogpost die gaat over anglicismen).
Ik vind het gelukkig wél fijn om cultuur te beleven. Nochtans lees ik veel minder dan ik zou willen, zou ik vaker naar concerten en lezingen willen gaan en passeer ik regelmatig affiches van tentoonstellingen en voorstellingen die ik graag zou hebben gezien. Dankzij deze opdracht moet ik mijn intenties omzetten in daden. Dit najaar heeft dat alvast geresulteerd in vier voorstellingen en vier museumbezoeken en in het voornemen om elk seizoen minstens één culturele uitstap te doen en één boek uit de Literaire Canon te lezen (dankzij Max Havelaar ben ik me ondertussen ook nog eens aan het verdiepen in de geschiedenis van het Nederlandse kolonialisme – vermoeiend, zo’n chaotisch brein). Het komende jaar staan er alweer nieuwe culturele activiteiten in mijn agenda gepland. Dat voelt als een cadeautje.
Niet zo’n slecht idee, die cultuurblog.
Reactie plaatsen
Reacties
Dag Lies,
Je opening is geweldig! Zeer nuchter en met een vleugje humor. Het is fijn te lezen dat je dit deelt: ik ben ook iemand die dit nog nooit gedaan heeft. Schrijven - zeker in blog vorm - is zeer intiem. Je stelt je figuurlijk bloot aan wat je denkt en nog erger: anderen gaan het lezen. en sommige gaan er zelfs punten op geven whaaa!!! En dan komt die afbeelding tot zijn recht. Echter na het lezen van je blog - diagonaal, eerlijkheid verdient eerlijkheid - ben ik oprecht onder de indruk van je schrijven. Doe zo door!
Groetjes
Mante