Enkele maanden geleden las ik op aanraden van mijn man voor het eerst iets van John Green: Een weeffout in onze sterren. Ik ben fan van de persoon John Green (omwille van zijn activisme rond tbc en zijn openheid over mentaal welzijn), maar als auteur kende ik hem nog niet. Ik had heel veel positiefs over hem gehoord. Ik vond bovengenoemd boek heel fijn om te lezen, maar ik botste wat op het Amerikaanse karakter. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik naar een aflevering van The Gilmore Girls of Dawsons’ Creek zat te kijken. Iedereen weet altijd precies wat (niet) te zeggen op de juiste manier en het juiste moment. Ik wilde het heel goed vinden, maar ik vond het net iets té gepolijst, wat niet wegneemt dat ik genoten heb van het boek. Greens schrijfstijl is heel vlot en meeslepend, ik werd meteen mee in het verhaal gezogen. Ik was dus benieuwd naar zijn andere boeken.