Enkele maanden geleden las ik op aanraden van mijn man voor het eerst iets van John Green: Een weeffout in onze sterren. Ik ben fan van de persoon John Green (omwille van zijn activisme rond tbc en zijn openheid over mentaal welzijn), maar als auteur kende ik hem nog niet. Ik had heel veel positiefs over hem gehoord. Ik vond bovengenoemd boek heel fijn om te lezen, maar ik botste wat op het Amerikaanse karakter. Ik had de hele tijd het gevoel dat ik naar een aflevering van The Gilmore Girls of Dawsons’ Creek zat te kijken. Iedereen weet altijd precies wat (niet) te zeggen op de juiste manier en het juiste moment. Ik wilde het heel goed vinden, maar ik vond het net iets té gepolijst, wat niet wegneemt dat ik genoten heb van het boek. Greens schrijfstijl is heel vlot en meeslepend, ik werd meteen mee in het verhaal gezogen. Ik was dus benieuwd naar zijn andere boeken.
Schildpadden tot in het oneindige gaat over Aza Holmes, een jong meisje dat kampt met ernstige dwangstoornissen sinds de dood van haar vader. Als de superrijke vader van een vroegere vriend van haar verdwijnt, gaat ze samen met haar beste vriendin op zoek naar hem. Haar stoornis is de heel aanwezige rode draad doorheen het verhaal en dat maakt het verhaal heel zwaar. Het voelde alsof ik zelf in het hoofd van Aza zat en haar angsten mij overnamen. De schrijver kampt zelf met OCD en dat verklaart waarom het zo doorleefd geschreven is.
Het boek is voor adolescenten, maar ik vraag me af wat dit verhaal doet met jongeren die zelf lijden aan psychische aandoeningen. Ik had het erover met een vriendin wiens puber een angststoornis heeft en zij was bang dat het boek te zwaar zou zijn en heel veel heftige reacties zou uitlokken. Later misschien, zei ze, als de stoornis niet meer zo alomtegenwoordig aanwezig is, dan kan het helend zijn, maar nu nog niet. Dat deed me bezinnen over de impact van verhalen, van boeken, van woorden.
Dit lijkt mij alleszins een boeiend thema om in de klas rond te werken. Wat maken boeken los? Waarom? Moet een verhaal iets losmaken of mag het ook ‘gewoon’ ontspannend zijn? Een afleiding? Het lijkt me interessant om te horen van leerlingen hoe zij daarover denken.
Ik heb Schildpadden tot in het oneindige met veel plezier gelezen, maar ook dit boek ademde ‘Amerikaans’. Ik vraag me af waarom dat een beetje wringt bij mij. Ik kan er de vinger nog niet op leggen. De eerstvolgende keer lees ik iets van een Nederlandse of Vlaamse schrijver voor ik me opnieuw aan John Green waag. Want ik wil zijn andere boeken nog lezen, dat dan weer wel.
Reactie plaatsen
Reacties