Ik zou willen weten hoelang het nog zal duren.
Zodat ik weet hoelang ik dit nog moet volhouden.
Dit boek lag al jaren in onze boekenkast, we kregen het ooit cadeau. Mijn man leest ze graag, die graphic novels, mij spraken ze minder aan. Ik vind ze nochtans vaak prachtig om te zien: ik ben heel visueel ingesteld en kan heel erg genieten van de mooie illustraties, maar verder dan ze doorbladeren kom ik zelden. Ik dacht dat dit soort boeken te druk was voor mijn chaotisch brein, maar misschien ben ik gewoon misvormd door de simplistische strips die ik vroeger las.
Eerlijk is eerlijk: ik koos ‘Arlo’ uit tijdsnood, ik had me vergist in de deadline voor deze opdracht en een beeldroman zou ik snel uitgelezen krijgen. Het werd een fijne verrassing, wat een pakkend boek! Het vertelt een verhaal over verlies en verdriet op een manier die heel herkenbaar voelt, heel puur en raak. Ik heb zelf de neiging om nogal in detail te gaan als ik een verhaal vertel, bang dat ik mijn boodschap anders niet duidelijk overgebracht krijg. Wat deze schrijfster zo mooi doet is met weinig woorden tot de essentie komen, een talent waar ik jaloers op ben. Ook de tekenstijl verraste me. Hij is niet wat ik doorgaans als mooi beschouw, maar heel eenvoudig en toegankelijk. De tekeningen staan volledig ten dienste van het verhaal en wat ik zo bijzonder vind is hoe de auteur erin slaagt om je mee te slepen in een verhaal met weinig woorden en stokfiguurtjes. Ik vind dat straf.
Ik denk niet dat ik dit specifieke beeldverhaal in een OKAN-klas zou gebruiken. Het gaat over zelfdoding, en omdat dit zo’n delicaat en complex onderwerp is (zowel emotioneel, religieus als cultureel), lijkt het mij heel moeilijk om dit op een veilige manier bespreekbaar te maken in een klasgroep waar de schooltaal niet de moedertaal is van de leerlingen. Mijn man - die vroeger les heeft gegeven in OKAN - wees mij er trouwens op dat dit thema mogelijk niet eens in de leefwereld zit van een groot aantal leerlingen, gezien de andersoortige trauma’s die zij veelal hebben opgelopen (en zo merk ik weer maar eens hoe vaak ik me nog steeds niet bewust genoeg ben van de geprivilegieerde, socio-economische en culturele bril waardoor ik de wereld bekijk).
Ik denk wel dat de graphic novel als vorm een heel geschikt medium is om beladen thema’s aan te kaarten in een klas met anderstalige jongeren. Zelfs met een beperkte(re) woordenschat kunnen ze complexere verhalen lezen en begrijpen dankzij de illustraties.
In de eerste plaats zou ik een aantal toegankelijke graphic novels aanbieden in de klas om uit te lenen, om de leesdrempel te verlagen. Het schrikt minder af dan klassieke leesboeken, en er zit meer gelaagdheid in dan de klassieke stripverhalen.
Vervolgens zou ik het interessant vinden om een artistiek project uit te werken: starten met eenvoudige cartoons en via stripverhalen naar uiteindelijk een korte beeldroman. Ik denk dan aan: stapsgewijs voorbeelden laten verzamelen & bespreken, een bezoek aan de bib, een rondleiding in het Stripmuseum in Brussel, een striptekenaar uitnodigen, analoge en digitale tekenworkshops, ...
Zelf ben ik alleszins geïnspireerd geraakt om me meer te verdiepen in deze literaire kunstvorm. Hoog tijd om verder in de boekenkast van mijn echtgenoot te duiken!
Reactie plaatsen
Reacties