Theo Maassen - Onbegonnen werk (WES1)

Van zijn voetstuk

Ik ben een grote fan van Theo Maasen. Ik had hem al een aantal keren live aan het werk gezien en dat was telkens een overdonderende belevenis. Maassen is gevat, maatschappijkritisch, heeft de gave om platte moppen op een intelligente manier te brengen en hij schuwt penibele thema’s en zelfspot niet. Hij stelt alles in vraag, ook zichzelf en zijn in-vraag-stellingen. De ene keer moet ik tot tranen toe met hem lachen en twee minuten later splitst hij je scherpe en oncomfortabele analyses in de maag.

Gisterenavond schuurde het echter behoorlijk. Vorig jaar kwam de cabaretier namelijk in opspraak wegens vermeend huiselijk geweld. Geruchten, geen veroordeling. Mijn geweten knaagde, maar we hadden de tickets cadeau gekregen van een vriendin, dus we gingen.

Maassen beet de kop eraf met een zelfgeschreven gedicht, voorgedragen vanop één van de krukjes die verspreid over het podium stonden. Het gedicht ging over huiselijk geweld. Auwch. En dan: “Moeten we de kunst los van de artiest kunnen zien?”. Was dit een sterk staaltje van zichzelf indekken of spelen met de actualiteit? Ik weet het niet en misschien doet het er ook niet toe. Ik zat me alleszins de hele voorstelling af te vragen of ik naar een getalenteerde performer zat te kijken die de bagger die hij over zich heen krijgt naar iets positiefs heeft omgezet of naar een gevallen ster die zijn misdragingen geraffineerd gebruikt om het publiek op zijn hand te krijgen.

Ik vond het een goede show, classic Theo Maassen. Niet zijn beste, maar ik heb me vermaakt, zij het de hele tijd met dat kritische stemmetje in mijn achterhoofd, datzelfde stemmetje dat vraagt of het oké is om nog naar Michael Jackson te luisteren. Of naar een film met Kevin Spacey te kijken. Als ik de achtergrondinformatie niet had meegekregen, was het een heel andere voorstelling geweest.

De cancelcultuur is een heel actueel en relevant thema om met middelbare scholieren rond te werken, maar ik weet niet of een voorstelling van Theo Maassen de meest geschikte is als insteek. Hij staat ervoor bekend dat hij seksistische en racistische grappen maakt, net óm die -ismes aan de kaak te stellen, en dit vraagt om een heel duidelijke omkadering in een veilige sfeer. Niet evident in eender welke klas, dunkt me.