Van den vos die amoc maecte (WES1)

Omdat we er nogal laat bij waren, waren de meeste voorstellingen van ‘Van den vos die amoc maeckte’ uitverkocht. Gelukkig vonden we nog tickets voor de voorstelling in het Nederlandse Hulst. We reden het vestingstadje binnen en vonden het een grappig toeval dat we op een rondpunt een beeld van een vos zagen.

Wisten wij veel dat deze Nederlandse gemeente onlosmakelijk verbonden is met het verhaal van Den vos Reynaerde. Schrijver "Willem die Madock makede" was mogelijk een Hulstenaar en in het verhaal wordt gesproken over Hulsterloo (wat zou verwijzen naar Hulst). De hele stad ademt Reynaert. (https://www.inulst.nl/zien-en-doen/reynaert-de-vos). We zaten hier bij de bron. Soms loont uitstelgedrag ...

Het cultureel centrum van Hulst was er eentje van vergane glorie uit de jaren ’60 en de theaterzaal leek op een omgebouwde schoolrefter. Het was de laatste dag van Oktober Hulst Reinaertmaand en alles stond in het teken van de volksheld. De hele lobby was in thema aangekleed met poppen en kunstwerken van de plaatselijke academie, er hingen overal posters van de ene na de andere Reynaertactiviteit.

De voorstelling zelf was indrukwekkend in zijn eenvoud. Eigenlijk hou ik van opvallende, bombastische, filmische kostuums en decors en ik heb moeten leren dat theater heel vaak met de kracht van suggestie speelt. Dat was wel het minste wat je van dit stuk kon zeggen: het decor was minimalistisch en een aantal personages werd gespeeld door telkens dezelfde twee acteurs. Ze deden dit op fenomenale wijze: alleen door hun dialect aan te passen, zetten ze compleet verschillende personages neer.

Ik kan heel erg genieten van dialecten, maar op toneel kunnen ze uiteraard heel beperkend zijn. Na afloop hoorde ik twee (Nederlandse) dames tegen elkaar klagen dat ze een groot deel van de voorstelling niet begrepen hadden. (Ik zag onlangs in ‘Groenten uit Balen’ in het Fakkeltheater in Antwerpen, ook hier speelde het dialect één van de hoofdrollen. Deze keer was het mijn - Antwerps -gezelschap dat af en toe moest afhaken omwille van het dialect. Deze blogpost volgt later).

De laatstejaars van het lokale Reynaertcollege (schreef ik al dat alles in Hulst in het teken staat van onze beroemde vos?) woonde de voorstelling bij. Deze school had bergrepen dat ‘’Van den vos die amoc maecte’ verplichte kost moest zijn voor haar leerlingen. Niet alleen omwille van haar link met deze figuur, maar ook omdat het over tijdloze thema’s handelt: corruptie, oordelen over goed en kwaad, het zoeken naar een zondebok, het eigen morele superioriteitsgevoel. Hier kan je wel een les of twee aan ophangen ...