Ik heb zelf een burn-out gehad toen ik als jeugdwelzijnswerkster in Borgerhout actief was. De twijfel (moet ik nog even doorzetten?), de onzekerheid (wordt het terug beter?), de schaamte (ik ben een mislukkeling), het verstikkende verantwoordelijkheidsgevoel (ik kan mijn jongeren en collega's toch niet in de steek laten?), ik herken ze stuk voor stuk. Ik vind het heel mooi hoe Dirk de Wachter hier al die deeltjes erkent. Je geweten en je leidinggevende zeggen: hou nog even vol, het wordt wel weer beter, je kan hier nog zoveel betekenen; je vrienden en familie zeggen: je moet daar weg, voor je eigen welzijn en gezondheid. Beiden kunnen waar(devol) zijn. Maar het is een hartverscheurende keuze.
Soms wordt het niet beter en kan je er ook niet voluit meer zijn voor je jongeren en collega's. En soms krijg of zoek je de juiste ondersteuning en vind je een nieuwe adem.
Maar het probleem overstijgt dit individuele niveau. Er is structureel iets mis, en zolang mensen overbevraagd en te weinig ondersteund worden en te weinig vertrouwen krijgen; zolang onderwijs uitgehold blijft worden tot een vacuüm waarin kennisoverdracht en efficiëntie het hoogste goed zijn, zullen er lichtjes blijven doven, en zullen meer en meer kinderen en jongeren door de mazen van het vangnet glippen.
Reactie plaatsen
Reacties